آن مرد داس دارد.

 کیانوش تنبور !

                  مادر تنور  !

نان اما، نیست ! تمام شد!

        مادر می سوزد از تنورش که داغ نیست!

*- می ترسم از داسدار، بابا ! چه قدر خونیه داسش!

                      *-تشنمم هست!

                                        *-بابا آب !

                                              *- آب بابا !

  -  سد زده اند، روی رود، بابا ! آب کجا بود!؟

   *- بریم، کوه آب بکاریم؟

     - نه بابا جان! اب که کاشتنی نیست!

  *-  میمیریم از تشنه گی که! آب بابا ! بابا آب!

   - هیس!

           -گوش کن دختر جان! صدای ساز برادرت نیست؟؟؟!

    *- آره ه ه ه ه !!!!!!!!!!!!!!! آره، بابا ! تنبور کیانوشه!

  - ای جان، چه خوب ساز می زنی، رولم! دیدم، دم صبح، از کوه که بر می گشتم،  آسمون، بغض کرده بود! بلکه ام بباره!

    *- بباره، که بباره بابا ! من تشنه ام .

                                          *- سد که نمی ذاره!

  -  بباره که بباره؟! بباره دختر کم ، آب جمع میشه روی آب ! آب روی آب! آب روی آب!

   - بزن بابا ! چه خوب ساز می زنی !

                                - دل آسمونو بشکن .

                                          -بشکن، گریه کنه بابا !

- گریه کنه به حال زار ما،

                -دل تنگ مادرت،

                          -شکم گشنه ی اون طفل معصوم ها! 

                                                            - عطش خواهرت !

  *-  آب جمع بشه روی آب، بابا، از سد می گذره! اینورشم می ریزه؟ می ریزه یعنی؟ اینورشم، واسه ی ما!

  -   آره بابا جانم، دخترکم، اینورشم می ریزه !

                                       - بلکه ام می شکنه، اصلا !

                                                         - می شکنه با ساز برادرت!

                                                                                 - میشکنه اصلا!

 *-گندمزار سبز میشه بابا؟

                                *- تنور گرم؟

         -میشه دختر جانم !

                  -میشه! میشه، با ساز برادرت!