دیدی گفتم آب از آب تکان می‌خورد!

باران ترکید ه گی لبهای کویر را تر کرده!

کویر خانم بی‌ظرفیت‌تر از من، همه تری لبهایش را بغض شده؛

                                                                                 آرام آرام می‌گرید.

همه این سالهای خشکی هی خواب دیده بود .

                                            مثل خوابهای من

                                                     خواب بوسیدنهای خیس

                                                                       خواب بوسه‌های باران

                                                                               خوا ب جان گرفتن ها َ

                                                                                     جان گرفتن خارهای بیابان .

" -   زیر پات گل شد مادر !

                     چقدر گریه می‌کنی ؟

                                              دشتها را ساقدوشت کرده بودم.

                                                           گفته بودم عروسیها سرخ است َ  همیشه .

                                                                                                 نگفته بودم؟! "

مادر کویر یکریز این حرفها را می‌خواند به گوشش .

                                           و باد یک چیزهایی به گوش من .

                                                  یک چیزهایی تا من روسری ام را بردارم .

من همه ی  روسری ام  را به  باد می‌دهم .

                                            بال زدن را به موهام یاد می‌‌دهم .

                                                                         سر سبز م ر ا بر باد می‌دهم.

                                                                               بر  باد می دهم تا ریز ریزم کند.

                                        ریز ریزم کند و هُوو هُوو کنان بپا شدم روی کویر .

کویر خانم باردار شده،

                  د لش سکنجبین می‌خواهد .

                                                  همه ی   ریز ریز من فدای سرش َ

                                       فد ای سر خودش و خس و خارهای سبزی که دنیا می‌آورد.