گاهی فکر میکنم بعضی ها آنقدرها هم ارزش ندارند که به یادشان بیفتی!دلتنگشان شوی!به یادشان گریه کنی!یاد خاطراتتان با آنها بیفتی!غصه بخوری از این  که چرا دیگر کنار ما نیستند!اصلا" حتی ارزش ندارند تا برایشان بنویسی!گاهی فکر میکنم اصلا" فکر کردن به بعضی ها هم حرام است...حرام!رفتند که رفتند!بروند به کارشان برسند!من آدم وابستگی نیستم!من آدم عاشق شدن نیستم!من آدم گریه کردن به یاد عشق نیستم!من آدم خودم و خدایم هستم!من آدم شکستم!شکست از عشق و زندگی!من آدم محکمی نیستم!من یک آدم معمولی ام!حتی خاص هم نیستم!من فقط آدمم!گاهی عاشق میشوم و گاهی فارق!گاهی دلتنگم و گاهی... ببین عشقم...امیدم...زندگی ام...هرجا هستی...هرجا...یاد من نباش...قول میدهم یادت نکنم!قول میدهم حتی به یادت گریه نکنم!گفتم که من آدم گریه کردن نیستم!من آدم هیچکس نیستم!من آدم خودمم...

نوشته شده در پنجشنبه یازدهم اسفند 1390ساعت 9:41 توسط ماهور|